Hier kunt u een eenvoudig kaartje bekijken van de omgeving van de Bodensee.

Op woensdag 21 april  vertrokken om Nederland voor een tijdje te verlaten.
In Boppard even gepauzeerd om de lange rijtijd te breken en ik ben blijven overnachten bij Schinderhannes en Julchen. Zoals altijd was het weer heel gezellig bij Jacqueline en Klaus. Een wandelgroep uit de Elsass bracht hier de laatste avond van een wandelvakantie door. Als enige eenling uit het hotel sloot ik mij maar bij hun aan en dat klikte heel goed.


In Donauesschingen, waar de Donau ontspringt, een fiets gehuurd. Wat heet fiets! het was een racemonster met 24 versnellingen en 3 gangen en een hangstuur. Ik kocht er maar meteen een flitsende fietsbroek bij. Racehandschoentjes had ik van Misja gekregen. Maar toen begon de ellende, ik kon er helemaal niet goed mee omgaan. Dat viel tegen. Bergaf ging heerlijk, echt heel hard, maar berg op zat ik steeds in de verkeerde versnelling. Ik schakelde of te laat of  verkeerd, de ketting een paar keer eraf. Gelukkig maakt ik deze tocht samen met een Duitse pelgrim die ik ooit op de Camino in Spanje heb leren kennen. Handig zo'n man die de ketting weer erom legt en geduldig uitlegt dat de 1. Gang voor de berg op is en de 3e voor bergaf en daar tussen in kun je van 1 tot 8 schakelen.


Dit allereerste stuk langs de Donau is het mooist, maar ook het zwaarst. Fietsen tussen de hoge rotsen door, heel hard berg af met veel onoverzichtelijke bochten! behoorlijk spannend. Maar ook, door niet op tijd of verkeerd te schakelen helemaal stil vallen en eindeloos de fiets heuvel op duwen. heuvels zijn dit niet, dit zijn echt bergen. Dan is het opeens minder leuk. Maar na enkele dagen had ik het door. Ik ben nu echt van plan om zelf zo'n racemonster aan te schaffen.


Van de Donau Radfahrweg naar de Ober-Schwäbische Jakobsweg. Deze Duitse Jakobsweg loopt van Augsburg naar Konstanz.

Vanaf Ulm roept voor de duitse pelgrim de werkplicht weer en ik besluit om deze Jakobsweg alleen verder te gaan fietsen.
Ik raak de markering vaak kwijt. In Duitsland staat alles heel goed aangegeven maar de markering van de gele schelp op een blauwe ondergrond is heel klein. Bovendien fiets ik nu zo hard dat ik in een flits overal voorbij schiet. Dat is een beetje overdreven maar ik ben heel handig in het schakelen geworden. Mijn eerste stop is een Pelgrimsherberg in Oberdischingen. Voor het grote huis een tuin met een fontein. Aan de rand van de fontein een zittend Jacobusbeeld met zijn voeten in het water. Heel bijzonder. De herberg is heel luxueus. Allemaal 2 persoonskamers met echte bedden. Ik heb nog steeds het idee dat er in herbergen stapelbedden horen te staan. Maar niet in Duitsland.

Er is een prachtige yoga en meditatie ruimte. Maar ze hebben geen docent. Dan zijn de volgende afspraken snel gemaakt. Ik kan hier volgend jaar 2 weken de herberg runnen én... zij gaan in die tijd yoga en bewegings-workshops organiseren, die ik mag leiden.
 

Ik ben de enige overnachter in deze herberg. Ik zit nog een hele tijd in de meditatieruimte waar een mooie grote gong is geplaatst. Net zoals bij de tonen van klankschalen kun je hier prachtig het geluid laten resoneren.  Na een rustige nacht, komt de beheerder de volgende ochtend  om mijn ontbijt klaar te zetten.  Hier kom ik dus graag volgend jaar terug.

De volgende dag passeer ik prachtige oude stadjes met mooie kerken en basilieken. Op het eind van de middag kom ik langs een heel groot klooster. ik stop hier, terwijl van plan was nog een stuk verder te fietsen. Ik bel aan en vraag of ik kan overnachten. De zuster is ontzettend aardig. Het is een klooster met 250 zusters De Orde van de Franziskanerinnen von Reute  (lees ook de achterzijde). De zusters zijn heel werelds, werken in de tuin, geven lezingen, werken in de keuken. En ze hebben een kamer voor me en ik kan er blijven eten. In de prachtige en mooi onderhouden tuin is een open labyrint. Via voetstappen en leuke paadjes kom je in het hart terecht. Daar staan bankjes en is een open ruimte. Dit vind ik zo'n mooie plek dat ik er uitgebreid enkele yoga en tai-chi oefeningen ga doen.


De warme maaltijd , na eerst de vespers te hebben bijgewoond, is heel eenvoudig. Hier wonen ook meer dan 50 'oude van dagen-zusters'. Er zijn nog meer gasten, een groepje van 6 fietsers, die ook het Jakobspad volgen en enkele anderen.
Het is hier een oase van rust en vriendelijkheid.

Ria


Fietsen langs de Jacobsweg in Duitsland.

Op 28 april bereik ik  fietsend in de namiddag de Bodensee. Tot nu toe was het elke dag mooi weer, zon en wind, een beetje fris maar helemaal goed. Hoe dichter ik bij de Bodensee kom, hoe meer tulpen er bloeien en overal staan bloeiende appelbomen.
In het prachtige stadje Meersburg weet ik niet waar ik onderdak zal zoeken, er zijn vele mooie en dure hotels maar dat wil ik niet.


In een parkje zit een oude mevrouw met een hond op een bank (de hond zit gewoon op de grond, het is een grote duitse herder). Nadat ik op de andere bankje even van het uitzicht op de Bodensee heb genoten, loop ik met de fiets aan de hand langs haar. Zij is duidelijk geen toerist zoals alle andere wandelaars in de winkelstraatjes. Ik groet haar en begin een gesprek. Ik vertel dat ik onderdak zoek en vraag of zij iets weet voor pelgrims die de Jacobsweg volgen. Ja, zegt ze,  ze wijst schuin omhoog tegen de berg twee grote huizen aan (in Meersburg zijn hele steile straatjes). Een huis is van de Kath. Kerk, daar overnachten wel eens groepen en daarnaast woont een mevrouw die wel eens een gedeelte van haar huis verhuurd.

Hoopvol ga ik erop af. Bij het bureau van de Kath. Kerk is niemand thuis en het huis ernaast staat volledig in de steigers, daar wordt druk gerenoveerd. Ik bel toch aan. De aannemer staat ook op de stoep, daar heeft ze nog een onderhoud mee en nu vanwege de verbouwing komt het haar helemaal niet uit. Bovendien moet ze vanavond nog weg en het huis is niet opgeruimd. Ik laat haar even rustig met de aannemer uitpraten en ga intussen mijn fiets halen die nog bij de buren staat. De villa's hebben veel tuin en grond om de huizen. Als ik terug kom is de aannemer en de werkmensen, die even geleden op het punt stonden om weg te gaan, allemaal verdwenen.

Ik vertel haar dat ik met weinig tevreden ben, zelf wel alles opruim en het niet erg vind om alleen te zijn als ze weg moet. Vooruit dan maar, ze vindt het goed. We lopen naar boven waar het werkelijk erg rommelig is, we vegen samen heel snel  de boel aan, ik krijg lakens en zal zelf mijn bed opmaken. Ze wijst me de badkamer, geeft me een emmer, om het eerste water (als ik ga douchen)  wat nog koud is op te vangen om morgen de bloemen mee te begieten, haalt de sleutel van de huisdeur en dan is ze weg.


Nou, dit is een adembenemend mooie villa en als je tussen het groene gaas wat tussen de steigers hangt doorkijkt zie je een mooie diep aflopende tuin, met zwembad en 'Meeresblick' op de Bodensee.


Als ik gedoucht heb, loop ik naar de haven en koop een ticket retour naar Konstanz aan de andere kant van de Bodensee. Een prachtige overtocht. Aan de overkant neem ik de stadsbus naar de binnenstad. Konstanz is voor mensen een eind- of een beginpunt van de Jacobsweg. De route loopt van hieruit verder naar Einsiedeln, waar verschillende Jacobswegen  bij elkaar komen en als een grote Jacobsweg weer verder gaat.

Ik vind het geweldig om hier te zijn, maar ik moet weer terug. Intussen begint de zon prachtig onder te gaan, het is met de boot een adembenemend mooie tocht.  Ik sta op het dek tot de zon onder is en merk opeens dat het heel fris is geworden en dat ik heel veel honger heb. Terug in Meersburg vind ik een leuk Italiaans restaurant en eet een lekkere spagettischotel. Ik moet even zoeken waar mijn huis is, er is niemand en ik ga heel tevreden naar bed. Ik leg een briefje in de hal dat ik morgenochtend om 08.30u weg ga.
De volgende ochtend wacht ze me op, zet thee en koffie en maakt een ontbijt voor ons tweeen. We raken heel leuk aan de praat, ze beoefent ook tai-chi en is erg geinteresseerd in het boeddhisme. Graag zou ze ook weleens langer achter elkaar weg willen maar dat kan niet vanwege het huis. In Frankrijk gaat ze graag naar het klooster Plum Village van de 'wandel'monnik Thich Nhat Hanh maar een week is te kort vind ze. We hebben een heel goed contact. Ik vertel dat ik enkele boeken van hem heb en als ze wil kan ze volgend jaar wel langer hier naar toe. Dan kom ik op het huis passen! Dat zou ze geweldig vinden, we wisselen onze gegevens uit en nemen afscheid met de woorden: tot ziens volgend jaar.

Ik fiets naar de haven en koop een ticket voor het eiland Mainau. Het is een klein gezellig bootje dat hier naar toe vaart. Mijn fiets (zonder slot) met volle fietstassen laat ik vol vertrouwen achter. Als ik  een fiets huur zonder slot dan zal die ook wel voor diefstal verzekerd zijn, neem ik aan. Mainau is een bloemenpracht. Ik dacht in Nederland in de Keukenhof veel tulpen te zien zijn, hier is alles een en al tulp. Hele nagebouwde watervallen met tulpen, prachtige bloementerassen werkelijk een verrassing.

Ik neem 's middags de eerste boot terug want ik wil verder langs de Bodensee fietsen tot Friedrichshafen. Hier is een groot station en kan ik morgen met de trein en  met fiets weer terug naar mijn startpunt. Als ik ergens onderweg op een bankje zit hoor ik een vreemd zoemend geluid achter me in de lucht. Ik kijk rond en daar komt een echte zeppelin aangevlogen. Heel langzaam, met een cabine eronder waar mensen in zitten. Ik wist niet dat dit nog bestond. Het leven bestaat uit louter verrassingen.

Eenmaal in de stad valt het niet mee onderdak te krijgen. Ja, een hotel, maar 50 euro vind ik een beetje teveel. Ik krijg een adres van de VVV voor een kamer ergens bij iemand, er is wel 7 km buiten de stad een jeugdherberg, dat vind ik iets te ver, ik wil vanavond nog even de binnenstad bekijken.  Plattegrond mee, maar na 20minuten fietsen draai ik om. Ik zit in een verre vreemde buitenwijk waar ik helemaal niet wil zijn en ik ben er nog niet eens.

Onderweg kom ik nog langs een Gasthof mit Fremdenzimmer. Dan ga ik hier maar naar toe. Ze hebben een kamer vrij. Mijn fiets moet ik helemaal door een steegje door een poort op de binnenplaats zetten. Ik haal mijn tassen van de fiets (een heel gedoe met klitteband langs allerlei stangen) en ga mee naar boven. Dat valt tegen, een smoezelige douche op de gang, toilet aan het andere eind van de gang. Andere kamers die al bezet zijn en ik besluit dat ik hier ook niet wil blijven.
Ik fiets weer terug naar de binnenstad en vraag bij het hotel waar ik 50 euro voor een kamer eigenlijk teveel vind, of die kamer nog vrij is. Die is nog vrij en ik neem hem maar. Soms kan het niet anders.

De volgende dag fiets ik naar het Hauptbahnhof en reis terug naar mijn startpunt. Acht dagen ben ik op de fiets onderweg geweest en het was heerlijk.
Vanaf morgen wordt het weer lopen. Op het programma staat De Münchener Jacobsweg vanaf Kempten richting Bodensee en verder door Zwitserland naar Einsiedeln om daar te eindigen. Ik ben benieuwd of dat gaat lukken. Ik heb er zin in.

Ria


 

Wandelen op de Münchener Jacobsweg van München naar Bregenz.

Halverwege deze Jacobsweg zullen we aan de tocht beginnen.

Vanaf Kempten zullen we gaan lopen en alvast de route gaan verkennen voor de groep pelgrims uit Midden-Nederland die dit traject volgende week zullen gaan lopen. Op zaterdag 1 mei rijden we naar de herberg  in Scheidegg, waar ik mijn auto zal laten staan. Vanaf zondag 9 mei tot 3 juni zal ik deze herberg gaan beheren.
 
De fietsuitrusting is vervangen voor wandelkleding met stevige wandelschoenen.
De fietstassen zijn uitgepakt en alles wordt overgeheveld in de rugzak.
 
In de herberg in Scheidegg zijn vandaag geen andere pelgrims dus we hebben het rijk alleen hier. We worden heel hartelijk verwelkomd door iemand van de kerk. Deze herberg hoort bij de evangelisch-lutherse kerk. Het is een herberg, waar 16 pelgrims die onderweg zijn, kunnen overnachten.

 
De volgende ochtend wordt een ontbijtje voor ons gemaakt, compleet met bloemetje en een spreuk op ons ontbijtbordje. Dan reizen we  per trein naar Kempten en als we uit het Hauptbahnhof komen, regent het dat het giet. Het station ligt ver buiten de binnenstad, maar na drie kwartier ronddwalen zien we de markering van de Jacobsweg.

We volgen nu moeiteloos de markering, maar zijn na een half uur toch een beetje argwanend. Opeens weten we waarom. We volgen de markering richting München, dus we lopen de verkeerde kant op. Omdraaien dus en opnieuw terug naar de binnenstad.

1 Mei is een feestdag in Duitsland, maar vandaag zie je nauwelijks iemand buiten, alle festiviteiten zijn afgelast vanwege de hevige regen, het is echt geen minuut droog. Kempten heeft een grote oude binnenstad, een Basiliek, prachtig Raadhuis, een bisschoppelijke Residentie, maar als het heel hard regent, ren je er iets sneller langs dan met zonneschijn en bekijk je alles met iets minder interesse.

We gaan op zoek naar Het Bildungshaus Sint Raphael waar Zuster Johanna de scepter voert. Ze is aller aardigst. Een grote schare zusters zien we hier allerlei hand- en spandiensten verrichten, ze zijn overwegend 75 +. Zuster Johanna is de jongste met 40 jaar en is overal inzetbaar.

Hier ligt de reservering voor de wandelgroep uit Leusden, die volgende week komt, al klaar.

Eigenlijk hoeven we nu niets meer te doen hier in Kempten alleen maar te vertrekken en met de eerste etappe van deze Jacobsweg te beginnen. We kunnen hier nog even thee drinken, krijgen van een zuster cake aangeboden, van de andere chocoladekoekjes, dan komt de eerste zuster weer terug met de cake. Intussen is de middag al half om. We trekken de regenkleding aan, rugzak om en in de hal komt een zuster vragen of we een paraplu willen lenen, want het regent nog steeds behoorlijk.

 Dan besluiten we om niet te vertrekken en morgen een langere etappe te lopen. Er zijn nog kamers vrij en om zes uur kunnen we in het Bildungshaus mee eten. Zo eindigt de eerste wandeldag in alleen maar een natte sight seeing van deze stad.

 
De volgende dag komt zuster Johanna bij het ontbijt vertellen dat we gerust extra broodjes mogen smeren om mee te nemen voor de lunch. Dat doen we en we vertrekken. De route loopt door een mooi beekdal en we komen grote informatieborden tegen over de Jacobsweg die vanuit Zuid-Duitsland tot de Bodensee verder loopt.

Hier begint de Zwitserse Jacobsweg, die dwars door Zwitserland loopt tot het Meer van Geneve. Vervolgens gaat de Jacobsweg naar Le Puy in Frankrijk, een verzamelplek voor veel pelgrims die hier starten. Deze route komt tenslotte uit net voorbij de Pyreneeën in Roncesvalles en dan ben je al in Spanje.

 

Pelgrims komen we niet veel tegen. Een echtpaar met rugzak op komt net binnen in een restaurant als wij vertrekken. We lopen door een mooi gebied, deze streek de West Allgäu is erg lieflijk. Ontmoeten aardige en vriendelijke mensen en besluiten om nog een etappe van 17 km eraan vast te plakken. We kiezen weer de alternatieve route door een beekdal en komen deze 17 km helemaal niets en niemand meer tegen. Dat betekent je waterflesjes onderweg leegdrinken en je broodjes onderweg opeten.

In Weitnau is de bakker geopend waar je ook koffie kunt drinken. Een zithoek in de winkel, vriendelijke bediening en lekkere torten en kuchen. 's Avonds in het enige restaurant in dit dorp zitten nog twee pelgrimdames. Ze zijn al enkele dagen op stap maar morgen gaan ze niet verder want ze hebben gehoord dat het morgen niet zo'n mooi weer wordt. We hebben ze inderdaad niet meer terug gezien.  

Via goed aangegeven routes met de jakobsschelp volgen we bergop, bergaf het ene gehuchtje na het andere. Allemaal zonder café of restaurant. Hadden we dat geweten dat hadden we een broodje bij de bakker gekocht voor onderweg. We passeren in Genhofen een mooie kapel waar een stempel in je Jacobspaspoort kunt zetten. Er hangt een briefje dat de stempel achter het altaar in de biechtstoel ligt. Met rammelde maag stempelen we hier en dan na ruim 20 km kopen we in een dorpje, waar een Sennerei is, iets te eten.

Hier maken ze kaas, verkopen yoghurt, zelfs kleine flesjes schnaps (heel lekker met stro-lucht). Op een bankje voor de winkel eten en drinken we meteen de hele boodschappen tas leeg. Dan kun je er weer tegen! Over 7 km is er een hotel in het dorp, herbergen zijn er nauwelijks. In het dorp Simmerberg aangekomen, zien we een briefje aan de voordeur hangen. Ze hebben een week vakantie. Leuk voor ze, maar niet voor ons. Bij het restaurant ertegenover tevens bierbrouwerij, het is hier heel gezellig, zeggen ze dat je 4 km verder in Weiler wel kunt overnachten. Dat kan er nog wel bij! 

Een mooi graspad, later bospad brengt ons bij dit dorp. Een hotel staat leeg, een pension zit vol en de VVV is al gesloten (het is inmiddels ook al na zes uur). Het 'volle' pension geeft ons een adres mee van bekenden die kamers verhuren. We zijn inmiddels het dorp al uit en hebben het adres nog niet gevonden. Bij het allerlaatste huis staat de auto van een jager/boswachter. We schieten hem aan (figuurlijk) en hij gooit zijn portierdeuren open, stap maar in, hij weet nog wel een hotelletje maar is te ver lopen. Lachend vertelt hij dat hij nu later beslist  in de hemel komt want hij doet een goede daad door ons behulpzaam te zijn. Dit was inderdaad te ver om nog te gaan lopen na zo'n lange dag. Hij was onze engel onderweg en daar ben je af en toe dankbaar voor. Hier kun je lekker eten, een kamer met Alpenblik en balkon. Maar intussen regent het weer en dan ga je ook niet op je balkon van het uitzicht genieten. Maar het was wel een mooi uitzicht.

 
De volgende dag lukt het om door te lopen tot de Bodensee. Deze Jacobsweg eindigt bij de Bodensee. Of bij Lindau of in Bregenz. Wij eindigen in Lindau en varen nog dezelfde dag door naar de overkant tot Rohrschach. Hier in Zwitserland gaan we morgen verder.

 wordt vervolgd.

Groet, Ria



Vervolg

De Münchener Jakobsweg houdt bij de Bodensee op. Daar staan we nu in de regen, overal water. Een grote plas voor ons en onophoudelijke buien over ons heen. Maar de boot die ons naar de overkant brengt is gelukkig geen open roeiboot, dus even later zitten we hoog en droog aan boord. Opeens is Zwitserland er, iets minder nat lijkt het wel. Hier in Rorschach is een grote Jakobsbron midden in een drukke straat langs de Bodensee. Hier stond vroeger een Jakobskapel maar die moest afgebroken worden in verband met drukke straat die verbreed moest worden en door de kapel te smal was. Deze bron is nu de startplaats voor de Zwitserse Jakobsweg die van de Bodensee 400km door Zwitserland heen loopt tot de andere kant. De weg eindigt bij het meer van Génève.
 

Ria

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Vanaf Rorschach loop je moeiteloos bergop,  bergaf, langs kleine gehuchtjes, watervalletjes, beekdalletjes en onderweg kom je allerlei leuke beesten tegen die nieuwsgierig naar je toe komen.
De markering is aangegeven in tijd, nergens in kilometers. Dan gebeurt er iets vreemds, we passeren een bordje: naar Sankt Gallen is het nog 1, 5 Stunde lopen.
De hellingen worden wat steiler, maar dan loop je gewoon wat langzamer.
Na een uur komen we weer een bordje tegen ( en niet hetzelfde en we hebben ook geen Heu-Schnaps gedronken) Sankt Gallen nog steeds 1,5 Stunde!  Als we dan in de namiddag eindelijk dichtbij de stad zijn, word je via de Jacobsweg helemaal buitenlangs de stad geleid. Na weer een uur denk je dat de de stad gewoon voorbij loopt. De stad blijkt een grote, langgerekte voorstad te hebben. En dan opeens brengt de Jacobsweg je direct naar de herberg. Het was een relatief korte route, maar we hebben er lang over gedaan.De herberg ligt in een buurt, waar je even aan moet wennen. Naast de herberg is een sex-shop, er zijn veel vreemde cafe's, veel buitenlandse winkeltjes. Maar de herberg, een woning op de eerste etage is allerliefst en vriendelijk. Een eigen keuken, drie kamers met elk 4 stapelbedden voor de pelgrims. Heel leuk ingericht met veel informatie over de Jacobsweg. Een vriendelijke hospitalero ontvangt ons en zet een pot koffie. We gaan nog even de stad in, maar hebben onze kleren in de wasmachine gestopt (de eerste was sinds twee weken) en lopen op sandalen, kniebroek en t'shirt een beetje rillerig snel van de kerk naar de winkel. De stad maakt weinig indruk op ons.
 
De volgende dag hebben we een lange etappe voor de boeg, gelukkig is het weer droger en zonniger geworden. We gaan heel vroeg van start en eindigen na een lange bergroute en daarna kilometers langs de Züricherzee gelopen te hebben in het stadje Rapperswil. Hier hebben ze een prachtige herberg. Ook een etagewoning, maar in een groot statig pand. Helemaal opgetrokken in de stijl van de herbergen in Galicie. Dikke stenen muren en oude balken tegen het plafond. Ik ben helemaal onder de indruk. Mooie bedden met dekbedden voor de pelgrims, heel luxueus. Er is kleine meditatie-nis en een gezellige zithoek. Soms is het jammer dat je meteen de volgende ochtend weer weg moet.
 
Maar de route begint de volgende dag zo mooi. Het is stralend, zonnig weer. Over een 800m lange houten brug loop je naar de overkant van het meer. Veel vogels en een prachtige natuur. Dan begint een hele steile helling. We klimmen meer dan 500m en eindigen bij een mooie kapel en een heel gezellig restaurant op de top van de berg. Prachtige zonnige gele weilanden, vol paarden-en boterbloemen. Hier moet je gewoon even tussen in gaan liggen. Einsiedeln is nu nog twee uur lopen. Het grote klooster zie je al van ver liggen. een prachtige plek om te eindigen, meerdere pelgrims lopen hier rond. Ook pelgrims die hier aankomen en hier aan de Jacobsweg beginnen.
 
Een zwitserse groet voor iedereen RIA

 

 
Morgen 10 mei met de trein naar mijn herberg in Scheidegg om daar te gaan werken.

 

 


Bron: Leusderkrant.nl

Op zaterdag 15 mei lopen de Leusdenaren de laatste etappe van de Münchener Jacobsweg. Vertrek vanuit de herberg in Scheidegg.

Een verslag met foto's kunt u lezen door op onderstaande link te klikken

De Jacobsweg van Bets de Ridder.


 zondag, 23 mei 2010

Ik heb het rustig in mijn herberg: er is ook vandaag niemand. Ik voel me in mijn herberg net een vakantieganger. Ik ga wandelen, pluk grote veldboeketten om de herberg op te fleuren, ga op visite, bezoek een expositie, luister naar een concert in het kurpark, ga naar een roofvogelshow, lees het ene boek na het andere in de zon (die sinds 2 dagen volop schijnt).
 
Om 16.30u ben ik dan weer terug in de herberg, vanaf die tijd kunnen er pelgrims komen.  
Vandaag lag er toen ik terug kwam een nederlands briefje in de herberg: Dag Ria ik had gehoopt je hier aan te treffen, ik heb iets lekkers in de koelkast gezet. Adrie. 
WIE IS ADRIE? In de koelkast staan nu nog 4 van de 6 heerlijke aardbeiengebakjes. Twee heb ik inmiddels verorberd, maar wie is Adrie?
 
Even later zat er een mevrouw op het bankje voor de herberg met sportieve schoenen aan. Na een poosje voelt ze of de deur open is.  Ik ga naar haar toe en vraag of ze iets wil. Ze wil de herberg wel eens van binnen zien en ze wil graag een briefje ophangen. Op het briefje staat of iemand eens met haar wil gaan wandelen in het bos. Ze wandelt graag, het liefst in de bossen maar durft niet alleen. Nou, morgen komt ze terug en ga ik met haar wandelen. We raken dan uitgebreid aan de praat, ze geeft me haar kaartje, heel kunstzinnig. Ze schildert en woont in Lindau aan de Bodensee. Maar ze houdt meer van bergen en bossen dan van het water. Daarom komt ze vaak naar Scheidegg. Ik zal vanavond even nadenken waar ik morgen met haar naar toe wandel, het moest namelijk ook niet  te steil zijn en niet langer dan 2 uur. Ze is heel enthousiast, Nederlanders zijn zo leuk en zo spontaan, vindt ze.  Morgen om 11.00u is ze er weer. 
 
Geniet allemaal van het mooie weer, ik houd jullie op de hoogte. RIA

Zoek de verschillen.
Uit de laatste editie van Leusden.nu deze reportage over onze wandelaars in Zuid-Duitsland.

Met dank aan Bets de Ridder.


 26 mei 2010

Vandaag ben ik een heel eind gaan wandelen door de prachtige omgeving van Scheidegg. Zo'n anderhalf uur van de herberg is een zogenaamd 'Erlebnispfad'.

Dat is heel bijzonder. Op elke bospad kom je iets bijzonders tegen.

Ergens onderweg bij een waterval en flink ruisende beek, hingen 8 hangmatten. Daar kon je gewoon in gaan liggen om het watergeruis heel ontspannen te ervaren. Hoog in de lucht zag je grote "Milanen" zo noemen ze die hier vliegen. Volgens mij een soort grote bonte kiekendief.

Verderop bij een bron hing een klein houten hokje met opschrift: het is niet groot het is niet klein wat zal hierin zijn? Er hing een touw aan om het deurtje te openen. Dat deed ik natuurlijk. Toen kreeg ik een plons water over me heen. Ik heb nog een half uur door het bos lopen lachen hierom.

Dit mooie staaltje van houtsnijwerk kon ik natuurlijk niet zomaar voorbij lopen.

Misschien moet deze schoen mijn nieuwe logo worden voor de site midden.nederland. Lijkt me wel leuk. Vooral met dit leuke onderschrift. Het was echter nog behoorlijk 'wiet weg'. Ik heb me moeten haasten om weer op tijd bij de herberg te zijn, die gaat om 16.30u open. (maar dan had ik maar niet zo lekker in die hangmat moeten blijven liggen).

Er is verder geen enkele pelgrim gekomen dus ik had me helemaal niet hoeven te haasten.


27 mei 2010

Met een groepje van 6 personen een pittige bergwandeling gemaakt.

Boven op de top, met uitzicht over de Bodensee en na een "gipfelkus"van Toni (met pet) onze begeleider, genoten van het prachtige landschap.

 

De bergwandeling voerde door het Bregenzer Wald. We zijn tot 2000m gelopen, wij hebben onderweg nog met sneeuwballen gegooid!

 

wordt nog steeds vervolgd, groet RIA

  


 Op de foto zie je de Rhein die in de Bodensee stroomt. Aan de andere kant van het meer stroomt die verder naar ons land. Heel apart. Iets meer naar rechts zie je het schiereiland Lindau.

Intussen loopt het storm hier in de herberg. Zeven pelgrims stonden op de stoep, die samen al drie weken onderweg zijn. Ze zijn in Oostenrijk in Salzburg gestart. Gisteren nog vier pelgrims, een van hen, een vrouw van 60 en erg aardig loopt door naar Santiago en zal omstreeks begin juli in de Pyreneeën zijn. Dan komen wij elkaar weer tegen omdat ik in die tijd in Roncesvalles in de herberg werk. Wij hebben een heel leuk contact en weten zeker dat we elkaar terug zullen zien.

De laatste dagen is het lekker druk, maar daarom ben ik ook hier.

Af en toe komen er ook vreemde snoeshanen binnen. Al twee keer is er iemand binnen gekomen die wonderlijke verhalen heeft. Een Amerikaanse ex militair, wonend in Duitsland, heeft gevochten in Afganistan en Irak, is gewond geraakt en revalideert hier. Ik had toevallig mijn Nijmegen t'shirt aan toen hij binnen kwam. Hij draaide helemaal door en was ontroerd. Hij had 10 x Nijmegen gelopen. Hij had mij daar ook gezien?? zei hij. Hij kende nederlandse wandelliedjes en declameerde hele gedichten. Hij had wonden aan zijn handen en vrijdags om 15.00u dan was hij er altijd slecht aan toe. Vroeger (hij was nu kaal) had hij lang haar en liep in lange kleding rond en wees naar een ikoon van Jezus. Of ik werkelijk niet wist wie hij was. Op zijn handy had hij veel foto's van Maria en Jezus, en een foto leek op mij een Maria met blond haar. Vreemd . Hij denkt dat hij God is. Uiteindelijk vroeg hij of hij twee flessen wijn mee mocht nemen en de volgende dag zou hij terug komen. Hij was er inderdaad de volgende dag weer voor een nieuwe fles wijn. Ik zei dat ik door mijn voorraad heen was. Daarna is hij niet meer terug gekomen, volgens mij zit hij hier ergens in een kliniek. De wijn is nooit betaald of teruggeven.

Zaterdag 29 mei was een groeps-pelgrimage vanuit de kerk georganiseerd. Ruim 25 mensen zijn meegegaan. Vanuit Scheidegg, na een korte kerkdienst en de pelgrimszegen, zijn we naar Lindau gelopen. Ruim zes uur. De Frau Pfarrerin (de kerk en de herberg is van de evangelische Gemeenschap) had dit georganiseerd. Af en toe pauzeren bij een kapelletje, dan weer een stukje stilte-wandeling, dan weer onderweg een liedje zingen, maar ook gewoon lekker lopen en kletsen.

In Lindau allemaal een terras aan de haven opgezocht en leker ijs gegeten. Daarna met de trein en de bus weer terug naar Scheidegg.

Pelgrimeren is hier voornamelijk een groepsgebeuren. Toch was ook dit heel waardevol en erg gezellig. Ik had een briefje op mijn herberg geplakt dat ik iets later terug zou zijn. Alles kan en mag ik hier zelf regelen.

's Avonds komen er toch nog enkele pelgrims, die hadden onderweg al gegeten en hoefden alleen nog maar te douchen, uit te rusten en gewoon de volgende dag na een ontbijt weer verder.



 

Dit is de herberg waar nu helaas mijn laatste week is ingegaan.


 

De laatste dagen in Scheidegg zijn nog erg nat en koud. Veel activiteiten worden vanwege het weer afgelast. Geplande afspraken van pelgrims worden geannuleerd zodat het in de herberg stil en rustig is.
Op een van mijn laatste avonden is er om 19.00u is er een begeleide wandeling naar enkele kapellen georganiseerd die qua afstand dicht bij elkaar liggen. De wandeling is o.l.v. een jonge pastor. Er zijn maar vier deelnemers, het vertrekpunt is vanaf de kerk/herberg. Ik ga ook mee, er zijn geen pelgrims in de herberg, maar ik laat de deur open. Pelgrims die eventueel iets later  arriveren kunnen dan toch alvast naar binnen en een bed zoeken. De pastor heeft een hoed op, een gitaar bij zich en een rugzak vol kerkboeken. Hij  lijkt net een grote padvinder. Als we in de buurt van de kapel komen, begint de klok al te luiden om ons welkom te heten. In de kapel worden liedjes gezongen terwijl de pastor op de gitaar speelt en het kleine kapellenkoortje (dat zijn wij dus) begeleidt. Er worden teksten voorgelezen en een mandje met kleine broodjes gaat rond voor ons. Het is heel spiritueel en bijzonder sfeervol.
 
Als ik weer in de herberg ben, zit daar de vreemde snoeshaan in een hoekje. Ik schrik er een beetje van. Hij doet heel theatraal en dramatisch. Hij zit diep in de moeilijkheden, slaat de handen voor zijn gezicht en slikt en snikt luid hoorbaar. Iemand heeft hem gisteravond uitgenodigd en meegenomen naar het Casino (er is een Casino in Lindau) en hij heeft € 18.000 verloren. Hij weet niet meer hoe dit nog ooit goed komt en heeft dringend cash geld nodig voor enkele noodzakelijke boodschappen. Hij kan geen geld meer opnemen en hij vraagt tenslotte aan mij contant geld. Ik ben zijn enige redding, hij heeft verder niemand en hij moet dringend geholpen worden. Deze keer ben ik heel resoluut, het is zijn probleem, ik kan hem absoluut niet helpen. Dan reageert hij heel verontwaardigd, waarom ik nu boos ben (dat ben ik dus niet)  en dat hij dacht dat hij iemand  in mij gevonden had die hij kon vertrouwen, die voor een ander iets over heeft en dat ik hem zomaar weg wil sturen zonder hem te helpen. Als hij tenslotte vertrekt, doe ik meteen de herberg op slot en haal opgelucht adem. Dit is inderdaad iemand die dringend geholpen moet worden maar dan door een psychiater. 
 
De volgende ochtend neem ik afscheid van een aantal mensen en volgend jaar kom ik beslist weer terug. Langzaam maar zeker moet ook de bekendheid dat op deze route aan de Jacobsweg deze pelgrimsherberg ligt groeien en zal het steeds drukker worden. Het was een waardevolle tijd om hier te zijn.  
 
Op de terugweg breng ik nog enkele leuke dagen door met mijn twee zussen in Bad Neuenahr. Tenslotte reis ik verder naar Zuid Limburg en blijf een dagje bij mijn moeder, die nog steeds springlevend en heel vitaal is. En nu ben ik weer terug in Leusden.

Na de tussenstop in Nederland vertrekt Ria naar de Camino in Spanje (Roncesvalle) om daar weer een helpende hand te bieden in de herberg. Benieuwt hoe het haar vergaat? Klik op de volgende link.

Spaanse avonturen van Ria.


Het tweede gedeelte van het Zwitserse avontuur.
De Zwitserse Jacobsweg.


 


Lieve mensen,
 
In Zwitserland klim  ik van het ene klooster naar het andere. Wat een prachtige, grote, mooie kloosters zijn hier vroeger gebouwd.
In Einsiedeln zijn nog 57 monniken in het klooster. Daar is een kapel van de zwarte Madonna in de kerk. In die kapel zingen de monniken een keer per dag. Daarna lopen ze in doodse stilte twee aan twee in hun lange zwarte pijen door de kerk naar de uitgang. Dat zag er heel luguber uit vond ik. In het klooster zijn 250 ramen kapot (van de 350). In onze pelgrimskamer slapen we met z,n vieren. Een duitse jongen slaapt het dichts bij het raam.

 's Nachts begint het heel hard te regenen, te hagelen en te donderen. Met wasknijpers proberen we de gordijnen bij elkaar te houden zodat de glasscherven en de regendruppels niet op zijn bed vallen. Dat helpt niet, hij verhuist alsnog naar een ander bed. Ik lag gelukkig al ergens in een ander hoekje van de kamer.

 
En nu ben ik in "mijn huis" in Flüeli Ranft. Hier blijf ik twee weken werken als tuinvrouw.
 
De route hier naar toe was prachtig. Adembenemend mooi. Af en toe denk je wel eens waar doe je dit (dit rondzwerven en weer verder trekken en wandelend onderweg zijn) nou voor, en weet je eigenlijk geen antwoord. Dan sta je opeens stil en ben je je heel bewust van alles. De bomen ruisen, een watervalletje komt kabbelend naar beneden en opeens weet je het antwoord. Hiervoor, om op dit moment hier te zijn en te beleven hoe het is in stilte een te zijn met je omgeving. 
Onderweg op deze etappe vanaf een zusterklooster waar ik had overnacht, moest ik met een boot naar de overkant van de Vierwaldstättersee. Dat schijnt vroeger ook al zo geweest te zijn. Een fietspelgrim uit Oostenrijk zat ook op de boot, onderweg naar Santiago. Heel afwisselend en bijzonder mooi.
Hier in Flüeli aankomen was ook heel indrukwekkend. Je moet een diepe kloof door (de Ranft-schlucht)om hier te kunnen komen. Hier leefde Broeder Klaus die later heilig is verklaard. Veel dagpelgrims en toeristen komen deze plek bezoeken.
 
Mijn werkzaamheden bestaan eruit dat ik na mijn uitgebreide ontbijt begin met een emmer bramen uit de tuin te oogsten. In een mum van tijd is die vol. Ik lever de bramen af bij de keuken en ga wat rommelen en snoeien bij de bloemen, wied onkruid en geniet van het mooie uitzicht op een van de vele bankjes in de tuin. Het leven is goed.
Er wordt twee keer per dag voor iedereen gekookt. Na het middagmaal werk ik nog even in de keuken (niet om te koken maar ik ruim de afwas op) en daarna heb ik de rest van de dag vrij. Vanmiddag ben ik naar het meer gewandeld. Het leven hier is heel relaxt, pelgrims overnachten hier nauwelijks want het is een zeer prijzig onderkomen. Er zij 45 kamers, die zijn onderverdeeld in enkele aan elkaar liggende villa's, opgetrokken in een prachtige Zwitserse stijl.
Om hier te wonen en te werken, daarvoor onderbreek ik mijn Jacobsweg graag.
 
Groet
RIA
19-08-2010

Lieve mensen,

 
intussen ben ik al (pas) twee weken in Flüeli Ranft. Het lijkt wel of ik hier thuis hoor.
Kijk eens op www.viacordis.ch. Als je op Haus und Ort klikt en daarna op schöne Berglandschaft dan heb je een indruk hoe het hier is. Geweldig dus.
In het kleinere huis links met het rode dak, daar woon ik. Haus St Dorothea  is vroeger een klooster geweest, maar sinds enkele jaren zijn de zusters weg (zitten nu allemaal in een bejaarden-zusterhuis). Het huis is volledig verbouwd, heeft mooie tuinen en er heerst een hele prettige sfeer.  

 
Vorige week was hier een spirituele trommelgroep. Ik waande me af en toe in het oerwoud, maar het was wel bijzonder. Urenlang konden ze doorgaan met een heel rustig achtergrond ritme. Heel medidatief.
' s Morgens nog vóor  zeven uur werd ik al met trommelgeluid wakker. Om de beurt danst er dan iemand in het labyrint en ze brengen dansend een groet aan de nieuwe dag. Ze zijn onderling heel knuffelig en lief tegen elkaar.
 
Op dit moment is er een stiltegroep, veel mediteren en zwijgend wandelen en eten. Hele aardige mensen maar ze zeggen dus niet veel.
 
Af en toe ben ik hier gewoon een dagje weg en maak prachtige wandelingen.
 
Ik vertel hier nog wel iets meer over.
 
Eigenlijk was ik dus van plan om na deze twee weken verder te gaan wandelen op de Zwitserse Jacobsweg. Dat doe ik nu dus niet, ik blijf hier nog iets langer.
 
 
wordt vervolgd.

RIA


 

 Flueli-Ranft gezien door Google Earth vanuit de ruimte. Links het labyrint.


 

Beste achterblijvers, ik ben weer terug.
 
Ik ben in Zwitserland gebleven tot de laatste dag. Haus Dorothea in Flüeli Ranft, het beleid daar, de medewerkers, de bezoekers en de gasten hebben diepe indruk op me gemaakt. Ik ben daar langer gebleven dan ik van te voren had vastgelegd. Dat was eigenlijk zo vanzelfsprekend en zo ongedwongen dat het voor mij aanvoelde alsof ik daar thuis hoorde. Ik ben ook gevraagd om volgend jaar terug te komen, als ik zou willen voor twee maanden. MAAR ZO LANG IS MIJN ZOMER NIET, want ik heb ook afspraken gemaakt om in Spanje in  Los Arcos te gaan hospitaleren en Roncesvalles wil ik ook niet overslaan.
 
Om deze heerlijke wandelzomer af te sluiten heb ik de prachtige Saar-Hundsrück-Steig in Duitsland gelopen van Idar Oberstein naar  Orscholz, waar de indrukwekkende Saar Schleife is. Dit zijn enkele bochten in de rivier de Saar waar je hoog vanuit de bergen, waar de wandeling eindigt, een mooi uitzicht op hebt. Daarna twee dagen in Trier doorgebracht.

 

 

Doorgereisd naar Luxembourg en de wandeling vanaf de oude burcht in Beaufort naar Echternach gelopen.
Zo kwam ik langzaam maar zeker steeds dichter bij Nederland. Om te acclimatiseren na aankomst in Nederland eerst nog drie dagen op Ameland doorgebracht.

Een grotere tegenstelling kun je je niet indenken. Ons heerlijke vlakke land met de zandstranden en de horizon zo ver als je kunt kijken en als ik mijn ogen dicht deed zag ik de hoge Zwitserse bergen om me heen, met sneeuw op de hoge bergtoppen. 

 

De heerlijke, lange zomer is als gouden zandkorrels tussen mijn vingers doorgeglipt en ik kan hem niet vasthouden. Ik heb ervan genoten.

 
En vandaag heb ik het Pelgrimspad bekeken en ben blij volgende week weer met mijn eigen wandelaars op stap te gaan!
 
Tot ziens binnenkort RIA