Eind deze maand vertrek ik opnieuw naar Santiago de Compostela.
Deze keer start de voetreis niet vanuit Lourdes, maar vanuit Biarritz.

De kustroute naar Santiago wordt de Camino del Norte genoemd. In Oviedo is het mogelijk om over te stappen op de Camino Primitivo, die dan uiteindelijk ook weer in Santiago uitkomt.  De Camino Primitivo geldt als een der oudste onder de Spaanse Jacobswegen. Het moet een schitterende wandelweg zijn, die alles heeft wat een pelgrimsweg behoort te hebben: rust, boerenland, ruimte, dorpen, stilte, bergen, water, eenvoud. Op redelijke afstanden van elkaar liggen langs de route herbergen of kloosters om te overnachten. En opnieuw is het besluit gevallen om weer alleen te gaan lopen.

Deze routes langs de kust en het binnenland van Spanje worden veel minder druk belopen dan de bekende weg naar Santiago.
 
Elke dag zal een avontuur zijn. Alleen lopen laat je dieper zakken naar in je eigen beleving. Naar anderen toe geeft het iets meer het gevoel van toegankelijkheid en kwetsbaarheid waardoor ze zich eerder zorgen over je maken dan als je met meerderen op stap gaat, want dan kun je jezelf wel redden.
  
Dromen, durven en doen  zijn dan de woorden die ik werkelijkheid laat worden. 

In het gedicht Heimwee naar de Camino, deels geïnspireerd aan woorden van de poëziedag van het Genootschap van Sint Jacob, probeer ik de ontmoetingen en de diepe indrukken van het alleen onderweg zijn te verwoorden.
Vriendelijke groet,
Ria Bindels