Heimwee naar de Camino

Door modder en massieve regen
Glibber ik nu al dagen voort
Over de verlaten wegen
Van dit onherbergzaam oord.

Geen sterveling laat zich nog zien.
Waar is men heen? Gevlucht misschien?

Mijn ziel vandaag verbergt zich in mijn voeten
En draagt voor mij de pijn van gaan en staan.
Wat zou mijn ziel nu anders moeten
Dan in mijn eigen schoenen staan?

Is dit het lichtend pad?
Die mooie weg naar Santiago?
Die melkweg vol met sterren?
Nou, ik heb het even helemaal gehad.

Mijn blikveld reikt niet verder
Dan de volgende stap.
Mijn ogen zoeken tevergeefs,
Naar enerlei houvast.

Dan plots beweegt er iets, komt uit het niets,
Een donkere gestalte opgedoken...

De oude vrouw knikt stil en lacht,
Vraagt dan heel zacht: Café?
En ik ga mee...
En tranen druppen in mijn koffiekom.

De rotsgrond onder mijn voeten,
Zo schots en scheef gelegen,
Beschrijft de route, zoals ik mijn verhaal,
Waarin doorlopend wordt gezegend,
de adem die ik ademhaal.

Ria